ENGLISH
< BUMALIK | PAGKILALA SA MGA LUMIKHA | MAS MAINAM NA TINGNAN ANG KATHA NA ITO SA FULLSCREEN [PINDUTIN ANG F11]
- kamatayan ng isang mahalagang tauhan
- usapan tungkol sa pagpapakamatay/pananakit sa sarili
- karaniwang karahasang nakikita sa pinagmulang laro at mga paksang panrelihiyon

NAGKAKATOTOO ANG MGA PANGARAP

///

ISANG MAIKLING IGINUHIT NA MGA PAG-UUSAP SA APAT NA BAHAGI

PAGPAPAKITA NINA:
V2, isang MAKINA
MIRAGE, isang MAKINA

> PAG-ULIT

> SIRA ANG MGA BAHAGI, HINDI KAYANG GAWIN ANG PAG-UULIT

> SINUSURI...

...

...

> NASURI:

> MATINDING SIRA: MABABA ANG NAKAIMBAK

> MATINDING SIRA: BAHAGING A03B-0801-C024 NAPUTOL

> MATINDING SIRA: BAHAGING A06B-6047-H001 NAPUTOL

> MATINDING SIRA: BAHAGING A06B-6058-H005 NAPUTOL

> MATINDING SIRA: BAHAGING A06B-6057-H102 NAPUTOL

> MATINDING SIRA: BAHAGING A14B-0061-B001 NAWAWALA

> MATINDING SIRA: BAHAGING A16B-1310-0530 NAPUTOL

> NASIRA: WALANG PAROROONAN

> HINDI MAULIT ANG YUNIT V2

> MAMAMATAY SA LOOB NG 04:00:00.00

03:59:59.00
03:59:30.00
03:59:20.00
03:58:49.00
Naririnig mo ako?

APAT NA ORAS

UMAAWIT SA ILALIM NG BAHAGHARI

PAGPAPAKITA NINA:
V2, bilang KAKAHIMLAY KAMAKAILAN
MIRAGE, bilang TAGAHATID NG MGA KALULUWA

Hoy.

Tumayo ka.

...
Lumalakad ang oras, kaya huwag kang umupo upo.
M            ka                      do p             la upang tu        ma         s.
Pakiulit?
Masyado ang pinsala ng katawan na ito upang tumayo nang maayos.
Humawak ka. Iaangat kita.

Diba, maayos ka naman. Tabingi ka nga lang ng... kaunti, ngunit maayos ka. At sa tingin ko hindi naman tumatagas ang dugo mo.

Ngalan ko ay Mirage.

Itinalaga akong V2.

Bakit ako nandito?

Tumigil akong magtanong ng mga ganyan noong nasa mataas na paaralan ako, kaya- Ah. Yung, ngayon, dito.

Namatay ka.

Nasa wala ka. Sa kawalan. Purgatoryo. Mga matagal nang naburang nakatabing alaala na nagsasama bago ka mamatay. Kung ano ang gusto mong itawag dito.

Alinman, maligayang pagdating sa hangganan ng panahon.
Mayroon ka pang apat na oras hanggang ang pinakahuling lakas ng iyong inang tabla ay mawala.

Gusto kong makipag-usap, bago ka mamatay.

Bakit?
Isipin mo ito bilang iyong sariling wakas.

Sundan mo ako.

TATLONG ORAS

NAMAMASKONG HAKBANG SA IMPIYERNO

PAGPAPAKITA NINA:
V2, bilang BIKTIMA NG BANGHAY
MIRAGE, bilang TAGAPAG-ISIP NG PAG-IRAL

Ito ang silid na inuupahan ko.

Lumipat ako dito noong natapos akong mag-aral sa mataas na paaralan; Nagpunta ako sa dalubhasaan doon sa pangkat ng mga gusali na iyon, lagpas ng mga puno. Naglalakad ako doon tuwing Lunes hanggang Biyernes.

Hindi ko maintindihan kung bakit ikaw, isang makina, ay nagpasyang mamuhay nang ganito. Pumapalipas ka sa buhay nang mabagal at walang husay.
Isa akong makina tulad mo. Ibig kong sabihin, ni isa sa atin ay hindi makina.

Pinanganak akong isang diwa, at mamamatay bilang isang diwa. Ikaw ay pinanganak bilang isang makina, ngunit mamamatay bilang isang diwa sa salamin ng iyong alaala.

At saka ang pag-alam sa isang bagay at pagsabuhay nito ay dalawang magkaibang bagay. Nagpasya akong mamuhay nang ganito dahil naakit ako sa paraan ng pamumuhay; at natuklasan ko na ang paglalarawan ng kahit isang araw ay masyadong masalimuot na ipahayag sa salita.


Makisama ka muna.

Nakakita ka na ba ng ganito?

Iyan ay isang plaka.
Maaaring kaya mong kuhanin ang lahat ng pagkakakilanlan ng kalipunan na ito sa isang sandali.
Tama.
Ngunit hindi ito matutulad sa pakikinig nito, sa aking dahilan.

Ipapatugtog ko.

Diba, ang pagsasaayos at iba pang piraso ng tugtog ay hindi napapanatili maliban kung ito ay inihayag sa likas na anyo nito. Mas mainam itong ipatugtog nang kabuuan kaysa sa pag-ipit nito upang maging siksik na tala.
Ipinapahayag mo na ang pagkuha ng kaalaman ay kasing-halaga sa nilalaman ng kaalaman nito.
Kaya gusto kitang ilibot.

Maaari na tayong pumunta, kung nais mo.

...
Manguna ka.
Maaari ba akong magtanong?
Oo.
Ano ang pakiramdam mo sa Impiyerno?
Ito-
Ibig kong sabihin, ano ang tingin nito?
Ah.
Ang Limbo ay binubuo ng pinaghalong anyo ng mga gusaling gaya ng sa mga Griyego at Romano, yari sa murang plastik at pinagdikit-dikit na kahoy. Amoy mainit na bakal ang kapaligiran.
May mga aklat doon.
Mga tumatangis ng awa, wala nang iba pa. Ang karamihan ng kapaligiran ay hindi totoo, nilikha upang mapuno ang puwang.
Nakalulungkot.

...Paano naman ang Kahalayan?

Itinayo nang may pagpapahalaga.
Kaakit-akit ba?
Masinsin at marikit na nilikha ang bawat gusali, na may layunin sa bawat panig. Kung iyon ang iniisip mo na kahulugan ng kagandahan, napakaganda nito. Dinungisan ng bangkay ni Minos, na sinira ni V1, ang mga lansangan sa ibaba. Nasayang ang dugo nito. Ang lagusan papunta sa Katakawan ay sinira habang nabubulok ang lamang-loob, at naiwan akong maghanap ng ibang daanan.
Kaya tumawid ka papuntang Kasakiman.
Tama. Isang maligasgas na tanawin ng mahalagang bakal, kung saan ako pinaslang; inagaw sa akin ang bagong gawang balikat.
Pinaslang ng iyong katulad. Napakagaling.
...
Ako naman ang magtatanong.
Simulan mo.
Sino ka?

Walang nilikhang pangatlong huwaran ng mga V na uri, ngunit may pagkakatulad ka kay V1.

Ako si Mirage.

Hindi ako nilikha, umiiral lang ako.

Sa aking imbakan ng kaalaman.
Hindi, dito, malayo sa totoong buhay. O marahil "ang salaysay " ang mas mainam na pangngalan para dito.

Ang aking layunin ay matutunan na ang buhay ay hindi lamang isang bagay na nangyayari sa akin, na iyon ay isang bagay na nasa aking pamamahala. Ako’y nagtagumpay.

Iyong layunin ay mabigo.

Hindi ako nilikha upang mamatay. Nilikha ako upang panatilihin ang kapayapaan, bago ako tumahak ng landas para sa aking kaligtasan.

Biglaan ang aking pagkamatay. Hindi nakalulugod na wakas.

Ito talaga ang iyong kahihinatnan. Ngunit naputol na ang tali ng kapalaran ngayon.
Akala ko ay mayroon pa.
Naisip ko rin ito.

Marahil kaya ko ipaliwanag.
Nilikha ako bilang isang batang babae na nabalaho sa pangamba ng pag-iral. Bagama’t ako’y bata pa, nakapanlulumo ang takot sa kamatayan, at ito ay nagtigil sa akin na magsimula ng kahit ano-- kung tutuusin, akala ko ay walang saysay ang paglalakad sa daanan kung ang hangganan naman nito ay isang bangin.

Gayunpaman, nahanap ko ang daan palabas. Natuklasan ko; na oo, walang kabuluhan ang lahat, ngunit iyon ang kahulugan. Ang oras na ginamit nang walang ginagawa ay katumbas sa oras na ginamit nang may ginagawa, at may kakayahan akong mamili.

Pagkaraan ng pitong taon, nagpunta ako sa dalubhasaan upang magpakadalubhasa sa pilosopiya. Nagbasa ako, bawat isang oras, araw-araw; Natapos ko ang Moby Dick, Infinite Jest, maraming kalipunan ng panulaan.
Nagsimula akong mag-ipon ng mga makalumang bagay; diyaryo at pinaikling babasahing magasin, mga hindi kilalang tala, lahat ng nakahihikayat sa akin. Pumunta ako sa mga mahabang lakaran, hinahayaan lang ang sarili na isipin ang susunod na patutunguhan, hindi ang sapalaran na nasa aking kinabukasan.

Natutunan ko ang aking sarili. Ibinaklas ko ang aking binti at kamay, at ikinabit ko ulit. Natanggal ko noon ang aking pinakautak sa aking ulo, bago ako matakot na mamatay ako nang hindi sinasadya, doon sa sahig ng aking silid-paliguan.

Natakot ako na matanggal ko ang aking sarili. Hindi ko na ginustong mahimlay at mamatay. Pinahalagahan ko ang aking buhay kaysa ituring lamang itong kasangkapan sa pagkamit ng layunin. Nahirapan ako na mapunta sa pag-iisip na iyon, ngunit naging sulit iyon.

Naramdaman ko na parang ito lang ang paraan na maaari kong gawin, pagbabalik tanaw dito.
Kung ang pag-iisip na iyon ay nakakaginhawa o nakakabahala, hindi ko matiyak.

Marahil ito lang din ang tanging daan para sa akin.
Parang nalalaman ko kung ano ang ibig mong sabihin, paliwanag?
Ninakaw niya sa akin. Kinamumuhian ko ito dahil doon. Mas malakas ito kaysa sa akin, binudburan ito ang sugat pagkatapos ng aking pagkatalo; nang dalawang ulit. Gusto ko itong patayin, dahil sa kaniyang kapangahasan at kawalang kakayahan nitong makiisa. Lumaban ako, sa una, walang muwang. Marahil upang lumikha ng ugnayan. Ngunit ito, gayunpaman, ay lumaban hanggang kamatayan.

Ninais ko talaga na sana ay niwasak ko nalang ito, ang pagnanais na iyon ay hindi nagbago, ngunit kung natalo ko sana ito, ako’y mag-iisa; walang salamin na mamamalagi sa akin, at walang layunin maliban sa pagbaba pa sa kailaliman ng Impiyerno sa isang walang katapusang pakikipaglaban upang mapunan ang sariling lakas, na mamatay sa susunod kong pagkakamali sa isang hindi nagbabagong daigdig na puno ng labis na pagdurusa, na walang kasiyahan na mahahanap higit sa madugong karahasan. Isang hantungan. Walang pag-asang matatagpuan doon.

Ito ay nakakuha ng gantimpala, at ako naman ay sa akin. O marahil, mas wastong sabihing, ang aming kaparusahan.

Isang kaparusahan nga ito.

Namatay ka, oo, ngunit mapayapa itong wakas na may oras upang pagnilayan lahat... at may katabing magandang dalaga.

...
...Saan? Nakikita lang kita.
Pfft, grabe ka!
Biro lang.
Ikinagagalak kita, sa totoo lang.
...At ako naman, sa iyo.

DALAWANG ORAS

MUNTING AWIT NG PAG-IBIG

PAGPAPAKITA NINA:
V2, bilang ARTIPISYAL NA MAKASALANAN
MIRAGE, bilang TAGAPAGSALITA SA SARILI

Binanggit mo na dati kang nagbabasa ng mga kalipunan ng mga tula.
Oo.
Magbigkas ka pala ng tula.
Hm. Mag-iisip ako.
Ehem.

"...Ang kababalaghan ng sangkatauhan ay tanging kabuuan ng makakapal na silo ng guniguni

Na bawat isa ay nakatayo nang mag-isa sa walang hanggang kadiliman

Na kung saan walang nabubuong salita

At kung saan walang tinig ang makapagsasalita

Kapag ang isip ay napupuno lamang ng mga sirang kaisipan

Kapag ang sirang katawan ay napupuno lamang ng kapighatian

At mag-isang nakatayo sa daigdig na napapaligiran ng walang hanggang kadiliman

At namumuhay sa daigdig na walang natatanging balangkas

Kapag ang bawat iyong minahal ay tuluyang mawala

Kapag ang bawat iyong nais gawin ay nagawa

Kapag ang lahat ng iyong bangungot ay pansamantalang naiwala

Katulad ng isang walang isipang tanglaw

O ng isang nakasisilaw na laho ng lahat ng bawat nakakakilabot na hugis ng daigdig na ito

Kapag ikaw ay payapa at masaya

At sa wakas ay nag-iisa

Saka sa isang dakilang bagong kadiliman

Ipapakita mo ang iyong natatanging balangkas."

Mga huling dalawang talata ng "Mayroon Akong Balangkas para sa Daigdig Na Ito" ni Thomas Ligotti.

Isang basal na pagbulusok pababa, kapwa silang nagsisimula at nagtatapos sa hangad ng "natatanging balangkas"; marahil ang pagwasak ng manunulat, o ang daigdig, o ang katunayan ng buhay iyon din-- "Wala nang daigdig na katulad nito ang masusunod".

Sadyang napapanahon.
Binasa mo ba?
Hindi, wala akong dahilan upang gawin ito. Nais ko sana, ngayon.
Mayroon din akong mga sipi sa aking sinupan, mga talaang mula pa sa aking pagkalikha. Ito ang isa:
"Mayroong daan na tila matuwid sa isang tao,
ngunit mga daang tungo sa kamatayan ang dulo nito.

Maging sa pagtawa ang puso ay mapanglaw,
at ang wakas ng kasayahan ay kalungkutan."

Mga Kawikaan 14:12-13, ABTAG.
Maikli ngunit makahulugan.

May napakalakas na kabalintunaan doon, pupunta sa Impiyerno dala ang kaalaman ng Biblia sa iyong pag-iisip.

Hindi ito nawala sa akin, ngunit ibig mong sabihin na mapupunta ako dito kahit anong mangyari. Ako at ang Kalangitan ay hindi naaayon.
Ibig kong sabihin ay, hindi tinatala ng Sanggunian ang mga kasalanan ng mga makina. Walang paroroonan ang mga likhang artipisyal katulad mo. Kapag namatay si V1-
Kapag?
Ito ay nagpapabuhay sa sarili at nabubuo sa mga bahagi. Kung hindi ito mamamatay sa gutom o sa ibang pangyayari, mabubuhay ito nang habang buhay. Kung kayanin niyang pabagsakin ang Tagahukom ng Impiyerno, o makadaan papunta sa Kalangitan, sinong makaaalam kung ano ang kaya pa niyang gawin.

Sa madaling salita ay kung mamamatay ito, mapupunta siya dito, at hindi sa Impiyerno, kung saan ang pagkakasala nito ay mapapatunay kung isa siyang tao.

Naroon ka ba upang salubungin ito?
Hindi ko alam. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magtatagal dito.
00:58:47.00
Mayroon ka pa bang nais gawin?
...
Hindi ko pa natatanaw ang karagatan.

ISANG ORAS

BUKAS ANG PAGGUHO NG DAIGDIG NG DAMDAMIN

PAGPAPAKITA NINA:
V2, bilang BANGKAY
MIRAGE, bilang NAGLULUKSA

Tingnan mo.
Isang pagsusuri ng Clypeaster reticulatus, hindi pa nahawakan, at mga piraso ng kabibe ng Pinctada margaritifera na kininis ng karagatan.
Isang kalansay ng buhanging dolyar at mga piraso ng ina ng perlas.

Nakakita ka ng tipon ng mga batuhan.

Nakakita ako ng tatlong maliliit na alimango, malamang na Carcinus maenas, at iba’t ibang uri ng Actiniaria, anemona sa dagat, kasama ng marami pang iba. Tinangka kong hulihin ang isa sa mga alimango, ngunit mabilis itong tumakas.
Nakatutuwa.

Mag-ingat ka at baka maraming gasang ang mapunta sa iyong mga kasukasuan sa ganyang pag-upo.

Kalahati ng katawan ko ay sugat. Anong ipagkakaiba ng mga buhangin na ito?
Magandang sagot.
May dahilan ba kung bakit nawiwili ka nito? Nasa harap mo ang buong dalampasigan, ngunit nakaupo ka lang na tinitingnan ang isang talampakang laki nito.
Kabigha-bighaning makita ang ganitong karaming namumuhay sa isang dako.

Sa Impiyerno, nangingibabaw ang sariling kaligtasan kaysa sa ugnayang kapwa kapaki-pakinabang; ito ang kabaligtaran.

"Pakiulit?"
May kaugaliang magsama-sama ang mga tao, kapag maaari, sa panahon ng isang sakunang magbabago sa daigdig. Ayon sa aking talaan ng kaalaman, nasaksihan ko ang malaking dami ng malawakang pakikipag-ugnayan ng mga tao matapos ang Bagong Kapayapaan, karamihan ay bukas-palad na pagtutulungan. Dumami nang sandaang ulit ang daloy ng mga yaman.

Hindi ko na maalala ang tiyak na kaalaman; matagal na itong nasira o binura upang makatipid sa kakayahang pang-isipan. Paumanhin kung nais mong marinig ang tungkol dito.

Naiintindihan ko.
Natutuwa akong malaman na namuhay sila para sa isa’t isa, kahit nasa bingit sila ng katapusan ng daigdig.
Ayos ka lang?
Nagamit na lahat ang imbakan.
Paggalaw at paningin
> MATINDING SIRA: WALANG NAKAIMBAK

> MATINDING SIRA: BAHAGING A98L-0031-0025 NAPUTOL

> MATINDING SIRA: BAHAGING A860-0201-T002 NAPUTOL

> NASIRA: NAWALA ANG UGNAYAN SA PANINGIN

> NASIRA: NAWALA ANG UGNAYAN SA PAGGALAW

Ah, buwisit, sandali. Ipahiga kita.
ay mapuputol.
Hindi ko namalayang mangyayari ito nang napakabilis.
> NAKALAANG LAKAS: 00:10:00.00
00:09:58.00
00:09:36.00
Tatakbo nang sampung minuto ang nakalaang lakas.
Mas mabilis pa pala kaysa sa inakala ko. Patawad.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko naranasang magpaalam sa iba.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

...kaya mo pang magsalita, V2?
Oo.
Unti-unti akong nahihirapang makakuha ng kaalaman, at magsalita. Paumanhin.
Ah hindi, mabuti lang yon. Wag kang magmadali. Sabi ko, kasindami ng- oo. Oo.

Naisip ko iyon, dahil sinusubukang mabuhay ang iyong katawan sa tatlong porsiyento ng iyong nilayon na lakas ng boltahe sa ngayon, at isang sangkapat lamang niyon ang nakalaan sa pagpoproseso, dapat kanina ka pa nanghina kaysa sa ngayon sa totoo lang. Sumama ang pakiramdam ko kapag iniisip ko palang iyon.
May malaking pagkukulang sa pagkakabit ng mga kawad sa mga katawan ng V na uri, mas maayos pa sana kayo kung yung mga pagkakaayos ng kawad ninyo ay ganon din sa akin. May ilang bagay ang maling nakaugnay kaya naisip ko na maaaring tumatakbo si V1 na may sirang piyus-

Dumadaldal na naman ako tangina. Ugh.

Nanginginig ka.
Hindi!
Walang masama kung kinakabahan ka.
A- oo, alam ko. Nakakainis lang. Sana mas mahinahon ako tungkol dito.

Ayokong nakaupong ganito na walang silbi.

Manatili ka nalang sa tabi ko.
Kaya kong gawin iyon.
00:01:53.00
Natatakot ka ba?
Napakaliit ng damdam ko, sa ngayon.

Kung mararamdaman ko, hindi ko naiisip na makakaramdam ako ng takot; ang pangangamba sa hindi malaman ay hindi isang bahagi na ilalagay ng isa sa isang kusang umaangkop na makina.

Nahihirapan na akong umupo.
Ayos lang, hindi mo kailangang magsalita.
Bago maputol ang aking tinig.
Salamat, Mirage.
Salamat sa iyo, V2.
"Napakalakas ng isang malaking Leviatan,

Umibig ako sa aking kapalaran nang durugin ako nito hanggang kamatayan."

MGA LUMIKHA